Keneler, tropik ve subtropik iklim kuşaklarında, gerek bizzat kendileri kan emerek ve gerekse birçok hastalık etmeninin vektörü olarak hayvan ve insan sağlığını tehdit eden en önemli ektoparazitlerdendir. Kene istilasına maruz kalmış hayvanlarda et, süt ve yumurta verimlerinin düştüğü, deri ve yapağı kalitesinin bozulduğu görülmektedir. Ayrıca, bazı hastalıkları taşıyarak vektörlük yaptıkları ve bu şekilde hayvan ve […]

30.000 civarında örümceğin bulunduğu belirtilmektedir.  Bazı örümcekler insanlarda zehirlenmelere yol açarlar. En çok, Latrodectus ve Loxosceles cinsleri zehirlenmeye sebep olmaktadırlar. Latrodectus türleri çiftleşmeden sonra dişi örümcek erkeğini öldürür ve bu nedenle dul örümcek adını alırlar. Dişisi ve erkeği de zehirlidir, fakat insan derisini sadece dişinin chelicera’sı delebilmektedir. Örümcekler karnivor (et yiyici)’durlar. Böceklerle beslenirler. Ağları ile tuzak kurarak veya saldırarak

650 civarında zehirli akrebin bulunduğu belirtilmektedir. Boyları 1-20 cm arasında değişmektedir. Akrepler sıcak bölgelerde yaşarlar. Taş, yaprak altlarına, ağaç kovuklarına veya duvar yarıklarına saklanırlar. Çölde kuma gömülürler. Kurak bölgelerde yaşarlar. Gece aktiftirler. Yürürken kuyruklarını yukarı doğru kaldırır ve sokmaya hazır beklerler. İnsanları ancak sıkıştırılırsa sokarlar. En zehirli akrep türü Androctonus australis’dir. Bu tür kobra yılanı zehiri kadar etkili zehire sahiptir ve

Sarcoptes scabiei hominis’in insanın derisinde açtıkları tünellerde yaşaması sonucu oluşan kaşıntılı hastalığa uyuz adı verilir. Bu tür tüm dönemlerini insan derisinde geçiren bir parazittir. Uyuzun en erken ve en yaygın belirtisi özellikle geceleri ortaya çıkan kaşıntıdır. Erken ortaya çıkan uyuzda küçük kırmızı kabarcıklar ve sivilceler görülür. Daha ilerlemiş vakalarda deri kabuklu ve pullu olabilir. Uyuz

Bunların boyları 5-55 mm arasında değişmektedir. Vücutları uzunca ve üstten basıktır. Ağız parçaları ısırıcı-çiğneyicidir. Birçok yerde bu böceklerin uyumakta olan insanların kulaklarına girdiğine inanılır. Bu sebeple halk arasında kulağakaçan ismi verilmiştir. Gece hareket eden bu böcekler, gündüzleri ışık görmeyen kuytu ve karalık yerlerde saklandıkları için çok ender de olsa kulak içine girmeleri bir rastlantıdan ibarettir.

Karıncalar, sosyal yaşam gösterirler. Yuvalarını toprağın altında yaparlar. Böcekler içerisinde sosyal yaşam açısından en gelişmişlerden biri olan karıncalar, son derece iyi örgütlenmiş bir düzen içinde, koloni denilen topluluklar halinde yaşarlar. Topluluk halinde yaşadıkları için, koloninin belirli bir düzen dahilinde hareket etmesi, karışıklık çıkmaması açısından çok önemlidir. Karınca topluluklarında her birey kendi üzerine düşeni eksiksiz olarak

Yurdumuzun hemen her yerinde az veya çok rastlanan bir türdür. Kapalı yerlerde bulunan bu tür, sıcaklık ve besin şartları elverişli olduğunda yıl boyunca faaliyetine devam etmekte, uygun olmayan şartlarda ise kışı yumurta halinde geçirmektedir. Ergin ve nimfler gece aktif olup gündüzleri karanlık yerlerde gizlenirler. Bu böceklerin sıçraması zayıf olduğu halde çok iyi uçarlar. Sıcak bölgelerde

2000’den fazla pire türü bulunmaktadır. Ağız yapıları, sokucu-emicidir. Üçüncü çift bacakları sıçramaya elverişlidir. Pirelerin sadece ergin dönemleri parazittir. Konukçularından kan emerler. Pireler tarihte birçok salgın hastalıkların meydana gelmesinde rol oynamışlardır.  Dünyada hiçbir hastalık vebadan daha fazla tahribat yapmamıştır.

İnsanların baş, vücut ve kasık bölgelerine yerleşen üç bit türü vardır. Genelde yerleştikleri yerlerde yaptıkları en belirgin belirti kaşıntıdır. Ancak en önemlisi baş bitleri belirli hastalıklara vektörlük yaparlar. Bu özellikleri nedeniyle bit insanın en eski parazitlerindendir. Bitlerin tifüsü 1909’da, dönek ateşini 1910’da bulaştırdığının bulunmasıyla, bu kanatsız ve küçük canlının orduları nasıl yok ettiği ve tarihin